8 Ιαν 2013

Ο Πατσούλιας λύνει τη σιωπή του





Ο Πατσούλιας λύνει τη σιωπή του

Ο Αριστόλαος Πατσούλιας, κακά τα ψέματα, ήταν ένας χαρισματικός Ηγέτης. Ενδεχομένως ο πλέον χαρισματικός που είχε περάσει από την Ελλάδα. Το βασικό του προσόν ήταν το θάρρος και η παρρησία με την οποία χειριζόταν τις καταστάσεις. Μην του πείραζες τη χώρα και τα κυριαρχικά δικαιώματά της, έπεφτε να σε φάει. Γυάλιζε το μάτι του, σε πάταγε στο λαρύγγι! Η εθνοκεντρική αυτή συμπεριφορά ήταν έμφυτη, έβγαινε απ’ τα βάθη της ύπαρξής του και μπόλιαζε ολάκερη την πολιτική ηγεσία του τόπου την οποία κράταγε «Να!» Στο χέρι! Σαν το Γκόρτσο ένα πράμα!

Τα τελευταία δυο χρόνια εντούτοις, ο Αριστόλαος είχε καταπέσει. Δεν ήταν τόσο τα 90 χρόνια που κουβάλαγε στην πλάτη του, όσο το μοναδικό του κουσούρι: η ρετσίνα.. Η κρητική καταγωγή του (τόπος προέλευσής από αρχαιοτάτων τόπων της κεχριμπαρένιας αυτής ουσίας), τον είχαν κάνει ευάλωτο κι από την πρώτη στιγμή της μύησής του σε δαύτη, την είχε τιμήσει δεόντως.  Τώρα πια όμως, που η χώρα ευημερούσε και φοβέρα καμιά δεν την έσκιαζε, ο «Mr Κομαντατούρ»- όπως τόνε φώναζαν, χάριν αστεϊσμού  οι δικοί του αγαπημένοι άνθρωποι- είχε εξοκείλει. Για πρωινό ρετσίνα! Για μεσημεριανό και βραδινό επίσης! Για σιρόπι του βήχα ομοίως! Αν έβγαινε και σε μορφή τσίχλας θα ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της. Ο εθισμός αυτός, του είχε αφαιρέσει πολλή από τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό του. Η μόνη περίπτωση να σηκωθεί απ’ το οβάλ γραφείο, ήταν να χουν τελειώσει τα αποθέματα της ρετσίνας και να πρέπει να δώσει διαταγές στο υπηρετικό προσωπικό για την επανατροφοδοσία του Μεγάρου.

Η κατάσταση αυτή γέμιζε θλίψη και απόγνωση τους υπηκόους του. Ήτανε κρίμα κι άδικο σε μια τόσο "ευτυχή" συγκυρία για τη Χώρα – κατά την οποία κοπριά έπιανες και πετρέλαιο γινόταν- ο Αριστόλαος ν' απουσιάζει. Χάλαγε την απολυτότητα της ευτυχίας. Τίποτα όμως δε φάνταζε ικανό να ξεμεθύσει τον άλλοτε λαμπρό Αρχηγό!

Και τα δύσκολα ήρθαν. Πόσο να κράταγε αυτή η πρωτοφανής ευημερία; Παρουσιάστηκε εμπλοκή με την επιλογή του καλλιτέχνη που θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στη Eurovision. Τα ταλέντα πολλά και η απόφαση δύσκολη. Αν η διαδικασία επιλογής έφθανε στην τελική της ευθεία, τα πράγματα θα έπαιρναν το δρόμο τους. Θ’ αποφάσιζε ο λαός. Τη δεδομένη στιγμή όμως έπρεπε να οριστικοποιηθούν οι υποψηφιότητες. Να δοθεί το χρίσμα στους επίσημους διεκδικητές. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι έριζαν και οι μανατζαραίοι τους κόντευαν να πιαστούν μαλλί με μαλλί. Τα ονόματα που «έπαιζαν» συνοψίζονταν στα εξής: Ρουβάς, Βίσση, Χατζηγιάννης και Βανδή. Ποιόν να πάρεις μαζί και ποιόν ν’ αφήσεις πίσω; Ποιόν να ευχαριστήσεις και ποιόν ν’ αφήσεις να σκουπίζει πάγκο; Απ΄την Κική και την Κοκό ποιά να διαλέξω; Όλο το σκηνικό θύμιζε γόρδιο δεσμό και είχε ρίξει μια καταχνιά και μια μιζέρια πάνω στο λαό.

Το Συμβούλιο Αντιμετώπισης Εκτάκτων Καταστάσεων, αδυνατούσε να δώσει λύση παρά τις συνεχείς συνεδριάσεις και τις φιλότιμες προσπάθειές του. Η μέρα διεξαγωγής των προημιτελικών της Eurovision κοντοζύγωνε και η κατάσταση είχε πλέον φθάσει στο απροχώρητο. Ο πρόεδρος του Συμβουλίου, παρά το γεγονός ότι με αυτή του την κίνηση ουσιαστικά θα παραδεχόταν την αδυναμία του να χειρισθεί την κατάσταση, έκαμε την καρδιά του πέτρα, απευθύνθηκε και ζήτησε τη συνδρομή του Αριστόλαου.

Και κάτω από την απειλή μιας τραγικής, με ολέθριες συνέπειες για το κύρος τη Ελάδας, αποχής από το διαγωνισμό, ο Πατσούλιας ανέλαβε τις ευθύνες του και έλυσε επιτέλους τη σιωπή του. 

Σε ένα σύντομο αλλά σωτήριο διάγγελμα έδωσε τη λύση:

« Δε θα δοθεί το χρίσμα σε κανέναν από τους υποψήφιους διεκδικητές. Τη Χώρα- στο διεθνή αυτό διαγωνισμό- θα εκπροσωπήσει η Έφη Θώδη με το λαϊκόν άσμα “Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί”»



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου